یوسفِ خوش جمالِ حق

ظن مبری به کارِ دل

در نَفَسِ زلالِ حق

_______________

در شبِ من ستارهای

از تو فقط اشارهای

آتشِ در نهانِ دل

هر نَفَسَت، شرارهای

___________________

اخترِ آسمانِ من

میشکنی توانِ من

گر فکنی شرارهای،

شعله زنی، به جانِ من

#پرتو

جان بر سرِ پیمان بدهم تو که غمت نیست

مرگ است مرا بی تو نفس در قفسِ دل،

این قصّه به پایان بدهم تو که غمت نیست

#پرتو

حریر و عطرِ دیبا

سرود و بزمِ خورشید،

به رنگینیِ مینا

#پرتو

قرار زیر باران عاشقانه

جواب هر خداحافظ ز چشمت،

که میزد از گل اشکت جوانه

#پرتو

دردِ تو دردِ مَنَست، ای مهربان!

گَر که صیّادم، تو باشی راضیم،

تا اَبَد، باشم درین زندان، بدان!

#پرتو

راه، بَر غصّه ببندی ای گُل

تَرکِ هر دغدغه کن تا شاید،

شعرِ ما را بپسندی ای گُل

#پرتو

رفتنت احساس را در، دم گرفت

ماندهام تنها و خسته بینصیب،

در نبودت واژه را ماتم گرفت

#پرتو

سجادهی ما خیس و هوای خوشِ عرفان

از صبحِ سحر منتظرم، تا که بیایی،

تا کور شود چشم پر از بغض حسودان

#پرتو

ماتم از خاک دلیران دور باد

صلح و آزادی لبالب غرق عشق

ناخوشی از کوی شیران دور باد

#پرتو

کی ریشه کند در دلِ ما غنچهی خندان

ای سهم دلم منتظرم تا که بیایی،

تا جان بدهم در قَدَمَت شاد و خرامان

#پرتو

شدهای همنفس و همدل و همسایهی من

زدهام جامِ الستی به گواراییِ تو

چو گذاری لبِ مستت به سرِ شانهی من

#پرتو

چون به احساسِ تو و عشقِ تو مشکوک شده

تا بهارم شده بیهوده خزانِ غمِ تو

هر خزانِ نِگَهَم خسته و مفلوک شده

#پرتو

فارغ از هر پرسش و آیا شدم

ماندهام، تا عشق را معنا کنم

هرچه گفتم، غیرِ تو حاشا کنم

پرتو

گُلِ پژمردهی هر شورهزاری

نگاهم منتظر بر ابر و باران،

که باشم جاریِ هر چشمهساری

#پرتو

بلند آوازه شد نامت به دوران

به منشورِ تمدّن، خاکِ ایران

تو: کوروش تا ابد نامت بزرگست

هنوزم، خصمت از ترسِ تو ویران

#پرتو

بر خروش و نالههای دل صبوری کردهام

در نگاهم هر زمان، زیباتر از زیبا شدی،

تا که: در چشمانِ خود احساسِ کوری کردهام

#پرتو

تا خسته و زار زیر پلک پنجره خوابیدم

اشک و خاطره روان شد به هواداری دل،

وقتی، ز درد بی کسی با دل خود نالیدم

#پرتو

به دنیایم صفایی تازه بخشید

نگو از ظلمتِ شبهای یلدا،

که جاویدان شود لبخندِ خورشید

#پرتو

دلخوش به همه بود و نبودت شدهام

مینالم و میسوزم و میگویم باز

پروانهی خورشیدِ وجودت شدهام

#پرتو

سهم این فاصلهها از همه دور

شاید این فاصله بیتقصیر ست

روزگار از من و تو دلگیر ست

#پرتو

زِ کویَم چون کبوتر پرکشیدی

که حوّای تو از سیب گناهی،

شده افسون و خامِ اشتباهی

#پرتو

هر بادهاش عطر حریر خواب دارد

نقشی زده بر دفتر شعرم به صدر رنگ

تعبیر هر فال و دو بیت ناب دارد

#پرتو

دلم زندانی و حبسِ گناهم

به آتش میکشد دل را نگاهت،

نگاهت، شعله و من مثل کاهم

#پرتو

سردی فاصله از خلوتِ ما دور شود

بوسهی عاطفه از لحنِ لبانت پیداست،

پرتو چشم تو در آینهها نور شود

#پرتو

جای بوسه به لبت میگویم:

ای فغان از دل سنگت خوش باش،

من تو را جای دگر میجویم

#پرتو